Εις μνήμην των εκλιπόντων ιατρών μας

Εις μνήμην των εκλιπόντων ιατρών μας


Με λύπη ανακοινώνουμε στα μέλη μας ότι τις ημέρες των εορτών έφυγαν από κοντά μας δύο πολυαγαπημένοι μας ιατροί: η αείμνηστη Αικατερίνη Παναγιωτοπούλου και ο αείμνηστος Γεώργιος Θεοδοσιάδης. Εις μνήμην τους, παραθέτουμε τα παρακάτω αφιερώματα:

 

Παναγιωτοπούλου.jpgΣτις 28/12/2014  έφυγε από κοντά μας η αγαπητή και αξιόλογη γιατρός του Κέντρου Αιμοδοσίας- Εθνικού Κέντρου Αναφοράς Αιμορραγικών Διαθέσεων του  ΓΝΑ «Λαϊκο» ,       Αικατερίνη Παναγιωτοπούλου.

 

Η Αικατερίνη Παναγιωτοπούλου υπηρέτησε την Αιμοδοσία επί τριάντα πέντε συνεχή χρόνια με αγάπη και αφοσίωση, μέχρι το 1999 οπότε και απεχώρησε από την υπηρεσία της αφού συνταξιοδοτήθηκε.

 

Καθ ΄ όλη τη διάρκεια της θητείας της στον τομέα που είχε αναλάβει,στάθηκε παράλληλα  κοντά  και πλάι στα άτομα με Αιμορροφιλία με αγάπη ,πολλή φροντίδα και με κατανόηση για τον πόνο μας , προσπαθώντας να τον απαλύνει όσο ήταν δυνατόν.

 

Τα τελευταία δυόμιση (2,5) χρόνια της θητείας της διετέλεσε επιστημονική  Υπεύθυνος  του Κέντρου Αιμοδοσίας- Εθνικού Κέντρου Αναφοράς Αιμορραγικών Διαθέσεων.

 

Θα την θυμόμαστε, εμείς οι μεγαλύτεροι , με αγάπη και ευχόμαστε να  είναι ελαφρύ το χώμα που την σκεπάζει.


 

Παρακάτω σας παραθέτουμε επιστολή του κ. Β.Τσεβρένη, Αιματολόγου Διευθυντή Ε.Σ.Υ. Κέντρου Αιμοδοσίας- Κέντρου Αιμορροφιλικών του Γ.Ν.Α. Ιπποκράτειο, εις μνήμην του αειμνήστου Γεωργίου Θεοδοσιάδη.

 

 «Στη μνήμη του αγαπημένου μου φίλου και συναδέλφου, Γιώργου Θεοδοσιάδη

 

Θεοδοσιάδης.jpgΜε το Γιώργο γνωριστήκαμε την περίοδο 1985-1986, όταν περίπου για ένα χρόνο υπηρέτησα στο Κινητό Συνεργείο της Αιμοδοσίας του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου και εκείνος έκανε τα πρώτα επιστημονικά του βήματα στην ειδικότητα. Αμέσως διέκρινα ότι είχα την τύχη να γνωρίσω ένα σπάνιο φίλο. Έκτοτε, και μετά από το εξάμηνο της εξειδίκευσης στην αιμοδοσία το 1992 όπου συνεργαστήκαμε εκ νέου, από την 1/11/95 μέχρι και το 2013 (όπου και απεσύρθη από την ενεργό ιατρική δράση λόγω του σοβαρού προβλήματος της υγείας του) υπήρξε ο απόλυτος ΔΑΣΚΑΛΟΣ και ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΗΣ μου, αυτό που λέμε «ΜΕΝΤΟΡΑΣ».Όλα αυτά τα χρόνια όμως μας συνέδεσε μια βαθύτατη ΑΔΕΛΦΙΚΗ  ΦΙΛΙΑ.

 

Ο Γιώργος, εκτός από την πλήρη και πολύπλευρη επιστημονική κατάρτιση του, είχε μια σπάνια διορατικότητα κι ευγένεια και τον ξεχώριζε ως ιατρό αλλά και ως ΑΝΘΡΩΠΟ. Υπήρξε πάντα πρόθυμος να προσφέρει, είτε η προσφορά αφορούσε ιατρική πράξη, είτε και οτιδήποτε άλλο.

 

Το χιούμορ του, λεπτό κι αθόρυβο, τον διέκρινε πάντα στις χαρούμενες στιγμές του. Έτσι είχε καταφέρει αφ’ ενός να αποσπά τον απόλυτο σεβασμό αλλά και αφ’ ετέρου ενέπνεε μια ανθρώπινη ζεστασιά που είχε ως αποτέλεσμα την άριστη επικοινωνία τόσο με τους ασθενείς όσο και με τους φίλους και συναδέλφους.

 

Δεν πρέπει να παραλείψω να τονίσω τη μέγιστη οργανωτική ικανότητα,εργατικότητα, αλλά κυρίως την ευκολία που έδινε λύση σε διάφορα ιατρικά ή άλλα προβλήματα.

 

Ο Γιώργος υπήρξε επίσης άξιος οικογενειάρχης, παρακολούθησε στενά βήμα βήμα την πρόοδο και ανατροφή των παιδιών του, του Δημοσθένη και της Κατερίνας,που ευτύχησε προτού φύγει να τα καμαρώσει και τα δύο φοιτητές της ιατρικής,έχοντας βέβαια πάντα στο πλάι του την πολύτιμη σύζυγο του, την Ελπίδα.

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις ανέμελες συναντήσεις μας στο φιλόξενο σπίτι του,όπου η ώρα περνούσε πολύ γρήγορα και ευχάριστα, καθώς επίσης δεν ξεχνώ τα ταξίδια μας στα πλαίσια των ιατρικών συνεδρίων, όπου είχαμε μοιραστεί γνώσεις,επιστημονικές εμπειρίες και αξέχαστες χαρούμενες στιγμές.

 

Για όλους μας υπήρξε μεγάλη απώλεια ο χαμός του Γιώργου και μάλιστα σε τόσο μικρή και παραγωγική ηλικία. Ο χαμός του για μένα υπήρξε απώλεια ΔΑΣΚΑΛΟΥ,ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ, ΦΙΛΟΥ. Ενός «δικού» μου ανθρώπου.

 

Σε συνοδεύει η αγάπη όλων μας.

 

Ο φίλος σου,

 

Βασίλης»